این فاجعه رابایدقبل از اهالی ادبیات به خود ادبیات تسلیت گفت.

         (این  جهان  آن  جهان  مرا  مطلب

کین دو گم شد دراین جهان که منم-مولانا)

و جهان پرنده ای ست که پرواز می کند

               وجهان پرنده ای ست

               که پرواز خواهد کرد

وجهان پرنده ای ست که پروازرا

                  از یاد برده ام

                من جهان سومم

         حرف های زیادی دارم

       وهر صبح دوبار می خندم

        یک بار برای خودم

دیگری را نمی گویم

اسرار زیادی دارم

به خاطر خیام

کوزه ای شده ام

که خیلی ها دست بر گردن یار شوند

وشقایق بودم

وقتی که خیلی ها دزفول شدند

            خیلی ها خرمشهر

سرجای خودم بودم

       که تاریکی

پاورچین پاورچین

رد می شد از کنار عصر

دور می زد توی دالان های نمور

که قالیچه می شدند دختران من

       بین هشت تا هیجده دلار

              بی تفاوت با نفت

تو نفت نبودی

قالیچه وعتیقه هم نبودی

آدم بودی

از تمام کامیون ها

     پیاده بودی

توی خیابان ها

   توی بیابان ها

         افتاده بودی تو

کامیون ها رد می شوند

از صورت او رد می شوند

تکه تکه می شودو

          فریاد می زند

        فریاد می زنی و...بیدار می شوم

سر جای خودم هستم

وهر صبح دو استکان چای می نوشم

یکی برای خودم

دیگری را نپرسید

کودکی هفت ساله توی استکان

از مدرسه بر می گردد

در ده سالگی می خواهد دکتر بشود

در یازده سالگی مردود می شود

(در سیزده سالگی می خواهم به جبهه بروم)

در چارده سالگی روزی دوبار می خندد

در شانزده سالگی از مدرسه فرار می کند

ودر چند سالگی توی آیینه خودش را

                      دید شاعر است

                       وبا سرطان ریه اش

                      روبروی شما ایستاده ام

گربه ای درون من است

           توی قلب من

هی چرخ می خورد توی رگ هام

          بالا می آیداز حلقم

              از خون و چربی

     پنجه می کشد از لای پلک هام

          نگاه می کند

            در استکان بعدی

         تنها صدای نفس های کسی ست           

                       دور می شود

دورم

خیلی دور

دور سرم دور می زند تبریز

تنبور می زنم که مولانا!

                      بریز

              باز هم بریز

پر...پر...پرنده ها را

پر ...پر...می دهم من

هی راه می روم من

هی موج می زنم من

من در...در...یاهس...تم من

یادر...جادر...جادر...جاده هس...تم من

بی...بی...بی دل ...عسق است...عشق

سر...سر...بازرا بی...بی...بی...خیال!

- بی خیال جناب سروان

من مست نبودم

دیوانه ام

وروزی دوبار دیوانه می شوم

یک بار برای خودم

دیگری را

               (نپرسیدو

               بیرون رفت از شعر)

خیلی ها بیرون رفته بودند

ازشنبه ای که افتاده بود کنار دوشنبه

وهرروز جمعه بود

    هرروز سه شنبه

صدای شکستن شیشه ها

شبیه صدای شکستن شیشه ها به گوش می رسید

آدم هایی که فرار می کردند

درست شبیه آدم هایی بودند

که فرار می کردند

من چندساله بودم

          خیابان؛

سومین رنگ پرچم وطنم

         وتهران؛

فاحشه ای درچارراه تهرانپارس

     رفته بود توی جلد من

زیر پوستم مرا ورق می زد

«مردی بدون بارانی وچتر

وارد آرایشگاه می شود

وارد آرایشگاه می شود

مردی بدون بارانی وچتر

وروی مبل می نشیند

می نشیند روی مبل و

انتظار

انتظار

انتظار

انتظار

خسته از این همه آیینه

آیینه این همه از خسته»

«کجا می روی نمی دانی

ورد می شوی...»

«به تاریکی انتهای کوچه نگاه می کنی

خودت را می بینی

نزدیک می شوی

نزدیک تر

سه قدم

وکلت یعنی

ورق می خورم

[من عاشق ش نبودم

وعاشق دختری بودم

که باچشم هاش حرف می زد

(حادثه ای ناگوار برتن داشت

وهرگز به این سوی خیابان نرسید)]

ورق زد

حرف می زند هنوز

یک جفت چشم                     پنجره ای باز بود

پنجه می کشد توی اتاق من  پرنده ها پریده بودند

                       روبروی من   از روی درخت ها پریده بودند

                                             روی درخت ها پریده بودند

                                  پرنده ها ازروی درخت ها

        پریده بودند روی درخت ها

       وپریده بودند

       من آن جابودم

     این جا

      از تمام درخت ها بریده ام

     پنجره ای هستم

    به روی دربدری

     باز می شوم

        وبازبسته می شوم

قدم به قدم       خیابان

قدم به قدم     دور می زند

قدم به قدم      دور خودش

فریاد می کشد   قدم به قدم

من باز می گردم از دور

با جمعه ای زیر پیراهنم

دنبال جای پای خودم دور می شوم

به خودم نگاه می کنم از دور

نه

این که هی به دیوار می خورد سرش

من نیستم

من سری ندارم

برای کوبیدن به دیوار

               به در

              مشتی دارم

           بُم بُم... بُم

- کسی آن جانیست؟

من گیر کرده ام این جا

دیوانه می شوی وقتی درراباز می ˜نی

استخوان های مرا می بینی

ایستاده روبروی تو

جمجمه ام

تکه تکه می شود

فرو می ریزد توی آیینه

سیب می شود

روی قالی قل می خورد تا میز

- آقای عزیز! گفتم چه کسی درزد؟

گفت :تو گفتم: من نه تو

                 - من

                 - تو

              من        تو

               من    تو      تو

               من    تو     من...

[از قطار پیاده می شوی

در ایستگاه من وتو هیچ کسی نیست]

من رفته ام

با چمدان خودم رفته ام

ودنبال خودم رفته ام

آن جا شعرهایی

در انتظار من ست

آن جانیز ایستاده ای

داری راه می روی و حرف میزنی

وهمین نزدیکی    خیلی درشت تر

پشت کرده ای به خودت

که آن جا ایستاده ای

رد می شوی ازخیابان و

یک لحظه برای یک لحظه

کسی از ابر بالای سرت عبور می کند

                      (توازکنار ماشین ها)

روبروی تو می ایستد

تا تو دست می دهد

           (آقای توی ابر)

وتورابه سمتی می برد

            (که هیچ وقت ازابر بالای سرت عبور  نکرد)

این جا که راه می روی

آن جانیز راه می روی

وهمین جا خیلی نزدیک تر

ناگهان کنار جوی پرت می شوی

       می بینی

           مرگ می تواند باسرعت به تو نزدیک شود باترمز

                                              پرت کند گوشه ای تورا

                                               وبعد سراغ بعدی برود

            مرگ می تواند...

            مرگ می تواند...

            واین ها از ابر بالای سرت محو می شود

ومن خیابان نبودم

 پرت نبودم

آدم بودم که هرجا راه می رفتم

                   جای دیگری بودم.

تو نیستی

این که توی خیابان ایستاده

                                منم

دارم به خودم فکر می کنم

که بیرون افتاده ام

ازپیراهنم

ودراز کشیده ام خودم را

این جا وسط دریا

 

اگر آب ازسرم گذشت

           خیالی نیست

که دست از سرم بردارد

 

 باید بروم پیراهنم را بپوشم

          تازیر آستینش

               توی نبضم

               توباشی که بزنی

              خانم پنج ونیم عصر!